Net als voor veel andere mensen, is mijn eerste kennismaking met de Leonbergers tijdens een bezoek aan Apenheul geweest. Ik was onder de indruk van hun uiterlijk, maar vooral ook van hun karakter.

Je moet als hond wel zeer stabiel zijn (stevig op je poten staan) om te kunnen leven tussen al die loslopende apen en andere dieren. En niet te vergeten, die duizenden bezoekers per jaar!

In  het voorjaar van 1974 mocht ik , na een gesprek met oprichter Wim Mager, komen werken op Apenheul en zodoende leerde ik ook de Leonbergers beter kennen. Het waren de reu Gyurctitarjan Droganow (Boris) en de teef Ahera v. Jagubrin (Hera). Onder de kennelnaam “van Apenheul”, werd in 1972 het eerste nestje van deze twee geboren.

Vanaf het C-nest ben ik steeds betrokken geweest bij het verzorgen van de pups en toen op een  gegeven ogenblik bleek dat Diewe van Apenheul niet tegen alle drukte van de bezoekers op het park was opgewassen, is zij bij mij komen wonen.

 Toen ik eind 1979 stopte met werken op Apenheul is Diewe bij mij gebleven en in 1987 kwam de reu Guillardin Chai Droezel erbij.

Op Apenheul kwamen er honden van andere rassen bij, maar er bleven altijd Leonbergers, waaronder Asjoepa v. Bettinkhof.

Na het overlijden van Asjoepa  besloot Wim onder een nieuwe kennelnaam een herstart met Leonbergers te maken. Die kennelnaam werd “Alteheul”.

De keus viel op Escadarijan’s Insignitus Gabber en Escadarijan’s Iris Ilja. geboren op 28-12-1990, bij Jan Sennef.

Ilja kwam bij mij wonen en Gabber bij Wim op Apenheul.

Ilja werd de stammoeder van Alteheul, haar eerste nestje kwam in 1992 ter wereld. Ook met een aantal nakomelingen van haar werd af en toe een nestje gefokt.

In 1995 werd Alteheul  Grandduc Ukkepuk geboren en hij ging ook bij Wim wonen. Alteheul Hera Chinouk  kwam in 1996 ter wereld en bleef bij mij en haar moeder Ilja.

Met die vier Leonbergers en twee  hondjes van gemengd ras vertrokken Wim en ik begin 1997 naar Frankrijk waar een nieuwe uitdaging op Wim wachtte. Het opzetten van een tweede Apenheul!

Vanuit het niets heeft hij een prachtig park gerealiseerd waar hij terecht zeer trots op was. Wie ooit de gelegenheid heeft, kan ik een bezoek aan La Vallee des Singes (in de buurt van Poitiers, midden Frankrijk) zeer aanbevelen.

Eind 2000 zijn we teruggekeerd naar Nederland en hebben een geweldig plekje in de Achterhoek gevonden. Met ons kwamen Ukkepuk, Chinouk , haar dochter Josha en mixje Toet terug.

In Frankrijk, maar ook in Nederland, was er ons nog een ander ras opgevallen, de Pyreneese Herder. Zeer levendig en schrander en zeer aanwezig.

In mei 2004 kwam Amy von den Kleinen Strolchen bij ons en in 2007 kreeg zij haar eerste nestje onder de naam Alteheul. Daarvan bleef dochter Alteheul Sorcha Silke bij ons.

In september 2007 werd Wim ziek en na een zwaar halfjaar is hij overleden.

De naam Alteheul zal echter blijven bestaan. Met medewerking van de Raad van Beheer is de kennelnaam overgegaan op mij.

Met alles wat ik van Wim heb geleerd in mijn gedachten, wil ik af en toe een nestje fokken en ik hoop dat te doen op dezelfde weloverwogen wijze als Wim dat altijd deed.